Pagina's: 1 2 3

Onderstaande artikelen schreef ik naar aanleiding van onze reis naar de Kaapse townships Manenberg en Khayelitsha tijdens het project Nie Swart Nie Wit Nie. Deze reisblogs beschrijven de eerste twee dagen van onze onvergetelijke reis; de andere dagen werden door mijn reisgenoten beschreven. Omdat de officiële website daarvan binnenkort uit de lucht zal gaan, archiveer ik ze hieronder.

Manenberg valt best mee
Bovenstaande titel is waarschijnlijk niet wat u verwachtte. Logisch: waarom valt overbevolkte sloppenwijk op een dorre zandvlakte, daar tijdens de Apartheid voor de arme kleurlingen neergezet, nu ineens mee? Het antwoord is simpel: dat doet het niet. Maar het was wél de gedachte die door me heen ging toen we op maandag 18 oktober voor het eerst de straten van Manenberg in reden.

Als je je gehele leven gebivakkeerd hebt binnen de grenzen van het Europese continent, ontkom je er niet aan een enigszins gekleurde voorstelling te hebben van het leven in Afrika. De beelden van gammele krotten met golfplaten daken en ondervoede, graatmagere kinderen zien we immers overal om ons heen. Ook de uitgebreide voorbereidingen die we in de periode voor onze reis hebben gehad, nemen niet weg dat je onderbewust altijd dat beeld voor ogen hebt.

Niets van dat alles in Manenberg. In plaats daarvan zagen we, onder de warme Zuid-Afrikaanse zon, asfaltwegen, stenen huizen, elektriciteitskabels, palmbomen en een breeduit glimlachende Jolene van Proudly Manenberg. Natuurlijk, het is geen doorsnee Nederlandse wijk, maar zeker ook niet onleefbaar. Voor wie de eerdergenoemde televisiebeelden in het achterhoofd heeft, ligt de conclusie dat het best mee valt al snel op de loer.

De situatie in Manenberg is, zoals ik gedurende de week ondervond, veel te gecompliceerd om in één oogopslag in te kunnen schatten; de grootste problemen zijn het minst zichtbaar. In Manenberg bestaat bijvoorbeeld een erg hoge schooluitval, voornamelijk onder jongens. In het verlengde daarvan kampt de township met veel gangcriminaliteit en drugsverslaving, voornamelijk aan ‘tik’, zoals de drug crystal meth in Zuid-Afrika wordt genoemd. Eigenlijk verraadt alleen de massale aanwezigheid van prikkeldraad, dat zelfs rond speelplaatsen gespannen is, de ware aard van Manenberg.

Het van de straat houden van jongeren is dan ook niet voor niets één van de kerntaken van Proudly Manenberg. Dit probeert men te realiseren door middel van sport en spel, maatschappelijke projecten en een verbetering van de schoolsituatie. Hoe het met laatstgenoemde gesteld is leest u overigens binnenkort, als we bij ons bezoek aan de Downeville Primary School zijn aanbeland.

Toch valt er, mede door de inspanningen van Proudly Manenberg, voor mijn eerste indruk nog wel iets te zeggen. Relatief tot bijvoorbeeld Khayelitsha, de sloppenwijk die we later in de week bezochten en waarover u derhalve in de toekomst nog zult kunnen lezen, is de situatie in Manenberg nog vrij aanvaardbaar. Zo  stonden we op Manenberg  Avenue, de drukste straat van Manenberg. Enkele jaren daarvoor vonden daar nog regelmatig massale ganggevechten plaats, waarbij door de rondvliegende kogels zelfs onvermoedende mensen binnen in hun woning omkwamen. De gangcriminaliteit is echter de afgelopen jaren aanzienlijk verminderd, en daardoor zijn zulke bloederige gevechten de laatste jaren niet meer voorgekomen. Een grote stap richting een ‘proud and dignified Manenberg’, zoals het motto van de stichting zo toepasselijk luidt.

Het is voor een buitenstaander makkelijk om te zeggen dat Manenberg best mee valt, maar juist omdat de Manenbergse bevolking zélf de handen ineen slaat en zulke belangrijke stappen zet, kan hulp van buitenaf echt een verschil maken.

Pagina's: 1 2 3