Hieronder vind je dus alle kortverhalen die ik geschreven heb. Veel meer kan ik er ook niet van maken.

Roggebrood met karnemelk

Roggebrood met karnemelk

Een bittere inktsmaak vult tergend langzaam zijn gehemelte, terwijl hij de afgekloven balpen voor de zoveelste keer tussen zijn vergeelde kiezen zet. Het voortdurende getik van de motregen op de ramen is al lang geleden opgegaan in het rumoer van alledag,  en slechts het gehuil van de pasgeboren buurjongen klinkt nog door de dunne muren van zijn twee-onder-een-kap. Met zijn dunne vingers veegt hij zijn haren zijwaarts over de kale plek die zijn achterhoofd siert. Het papier is nog leeg. Hij weet wat er op het spel staat. Hij weet dat het nodig is. Eén ingeving maar. Eén. Hij zucht vermoeid. (meer…)

Wachten

Wachten

Als uit het niets belichtte een helder morgenlicht de sereen witte muren, enkel aangekondigd door het zachte geluid van de schuivende gordijnrails. Het slaperige gemompel van haar langzaam ontwakende medepatiënten overstemde nauwelijks het onophoudelijke gepiep van de hartritmemonitor. Met samengeknepen ogen tuurde ze naar de zuster, die tegen de felle morgenzon was gereduceerd tot een vaag silhouet. Bungelende fopspinnen hingen nog altijd van het plafond, in het daglicht nog minder intimiderend dan de avond ervoor. Ze zuchtte. Het was een dag als alle anderen. (meer…)

Spiegelbeeld

Spiegelbeeld

Met gezonde tegenzin open ik mijn nog altijd vermoeide ogen. Een zeldzaam zonlicht schijnt al uren door mijn toch-niet-zo-verduisterende jaloezieën, en de muffe geur van slaap herinnert me er voor de zoveelste keer aan ’s nachts een raam open te zetten. Trager dan ik me had voorgenomen sta ik op uit mijn bedbank, mijn pijnlijke rug het levende bewijs dat deze niet voor dagelijks gebruik is bedoeld. Ik rek me met dramatische bewegingen uit, alsof ik mezelf moet overtuigen dat ik liever was blijven liggen. Een nieuwe dag in mijn studentenleven. (meer…)

Sprookjes voor volwassenen

Sprookjes voor volwassenen

Beschaamd veegde ze de eerste traan uit haar ooghoeken, en wierp een korte blik opzij. Niemand had het opgemerkt. Natuurlijk niet. In deze kille zaal, enkel opgefleurd met bossen bewust kleurloze bloemen,  zou het meer zijn opgevallen als ze géén rode ogen had gehad. Het geluid van zachte, ingehouden snikken galmde door de ruimte - men probeerde zich sterk te houden. Voor hem.  'Treur niet over mijn dood, maar verblijd je over mijn leven', stond in sierlijke letters op zijn rouwadvertentie geschreven. En dus had ook zij zich voorgenomen om moedig te zijn. Tevergeefs. (meer…)

Regendruppels

Regendruppels

De eerste druppels van een opkomende najaarsbui vertroebelden met een zacht gekletter het zicht uit het dubbelglazen raam. Op het pleintje onder het balkon haastten de laatste voetgangers zich naar binnen, afgeschrokken door de niet te miskennen voortekenen van de aankomende storm. In het grauwe appartementencomplex tegenover hem werden de ramen, deuren en als laatst ook de gordijnen gesloten. Men schermde zich met dit weer liever af van de troosteloze buitenwereld. (meer…)

Hand in hand

Hand in hand

140+, het verhaal achter de tweet. Nieuw. Deel een. Ze voelde zich stom dat ze het deed. Die toevallige ontmoetingen, alsof ze niet wist dat hij daar zou fietsen. Dat wist ze best. Ze wist waarheen. Ze wist hoe laat. Altijd tegelijkertijd met haar. Daar zorgde ze wel voor. Dan schoot ze extra op, om gelijk met hem te vertrekken. Of rommelde ze juist nonchalant in haar tas, tot het precieze moment dat hij aan kwam lopen. En dan fietsten ze samen. Puur toeval. Tot in de puntjes gepland puur toeval. Zielig was het, dat wist ze ook wel. Ze voelde zich stom dat ze het deed. Maar ze deed het. Zo stond ze er vandaag weer, klaar om hem spontaan...
Winnaars

Winnaars

Aanvankelijk was er niets aan de hand. Het team liep fantastisch: de jongens speelden de sterren van de hemel, de supporters gingen elke week weer uit hun dak en het bestuur was lyrisch over mijn prestaties als trainer. Niet verrassend, want we wonnen veel. En zelfs als we niet wonnen, speelden we prachtig voetbal. Niemand die het van te  voren van ons had verwacht; het kleine volksclubje uit dat illustere dorpje. Maar we deden het. We waren onoverwinnelijk. Tot die ene, verdoemde dag. (meer…)

Winkelstraat

Winkelstraat

Fascinerend vond ik het, die drukke winkelstraat. In één oogopslag zag je honderden mensen lopen, in alle soorten en maten. Heen en weer en weer terug, ieder om zijn eigen reden. Van sociaal geïsoleerde einzelgängers tot elkaar overschreeuwende groepen jongeren. Van wandelende pinautomaten, tot zakkenrollers die ik niet als zodanig herkende. Vaders en moeders en zonen en dochters, in alle denkbare  samenstellingen. Vanuit een exclusief boetiekje naar een pseudo-hip terrasje of van de Zeeman naar de Mac. Oh, en stelletjes. Vooral veel stelletjes. (meer…)