Hieronder mijn columns; hersenspinsels en gedachtes die ik delenswaardig acht. Deze zijn voornamelijk voor deze blog geschreven.

Tijdloze liefdeslessen van de Teletekstchat

Tijdloze liefdeslessen van de Teletekstchat

Terwijl in Sotsji de protesten woeden en het Midden-Oosten voortdurend in brand staat, vecht het Nederlandse volk een strijd die nog vele malen dieper gaat. Hier zijn het geen overcompenserende Russen die de dreiging vormen, noch revolutionairen met Kalasjnikovs: nee, het is de betutteling die de ware vijand is. Ouders leren ons respectvol te zijn; de wet maant ons kleren te dragen en goede manieren stellen dat we onze behoeftes niet op een dakloze doen. Gelukkig is er nog een plek voor vrijdenkers; stevig verankerd in zowel de maatschappij als pagina 484 van RTL Teletext. U raadt het al: de leukste chat van Nederland. (meer…)

De prins op de witte pixel

De prins op de witte pixel

De eerste weken van het nieuwe jaar zijn voor veel mensen de moeilijkste. Na de heerlijke gemoedelijkheid van de feestdagen slaat het echte leven onverbiddelijk toe: de familie is weer naar huis, de kinderen zijn uitgekeken op hun Hello Kitty-vingerverf en de ooit zo sfeervolle sneeuw is gewoon weer glad en koud. Je spendeert je dagen met het maken van een plakboek voor je nieuwe ovenwanten, maar zelfs dat kan de brandende eenzaamheid niet vullen. Geen vrees, ook voor jou is ruimte op deze wereld. Er  bestaat een plek, een magische plek, waar men met alle liefde praat over de lintworm van je cavia, waar het leven nog eenvoudig is. Die plek is teletekst. Oma voor ze oma was

Oma voor ze oma was

Mijn oma was de enige zekerheid in mijn leven. Waar het kinderdagverblijf genadeloos overging in groep 1, de basisschool in de middelbare school, jeugdpuistjes in nog veel meer jeugdpuistjes en het kleine dorp in de grote studentenstad, daar bleef oma steevast hetzelfde. Haar huis ging permanent gehuld in de geur van veel meer broodjes dan we op zouden kunnen, de muren behangen met een expositie van onze ongemakkelijke jeugdfoto's. Ze had het soort permanente opgewektheid dat alleen oma's lijken te hebben, aangevuld met een ongeëvenaard talent om het gele ei uit Kinder Surprises te openen. Oma was liefdevol, oma was een schat; oma was vooral gewoon oma. Ten minste, tot voor kort. Babynamen zijn ook maar namen

Babynamen zijn ook maar namen

Babynamen zijn een curieus iets. Voor wie de allereerste keer zijn bundeltje vleesgeworden levensgeluk in de armen houdt, voelt het geven van de naam als het maatschappelijk geaccepteerde equivalent van brandmerken met een hete pook. Het is je kans om een stempel te zetten op andermans leven, en in het verlengde daarvan op de wereld als geheel. Eindelijk een beslissing die jij kunt maken, een kans om aan te tonen hoe zelfstandig je wel niet bent; je hebt geen raad meer nodig. Fout. Je bent een neurotisch stuk verdriet en die baby moet nog langer mee dan jij. Denk in godsnaam na. (meer…)

De Hel, en dat u daar niet heen wil

De Hel, en dat u daar niet heen wil

Alle eeuwenoude monumenten, idyllische dorpjes en luxe resorts ten spijt; weinig bestemmingen spreken zo tot de verbeelding als de Hel. Slechts het noemen van de naam roept levendige beelden op van een plek waar withete vlammen alles en iedereen verzwelgen, ijzige doodsschreeuwen door de ruimte echoën en gruwelijk lijden aan de orde van de dag is. Maar wat weinig mensen zich lijken te realiseren, is dat de achtertuin van Satan bij lange na niet zo'n fijne plek is als het in eerste instantie lijkt. Nader onderzoek wijst zelfs uit dat het in feite - jawel - een bijzonder onplezante eindbestemming is. En hier is waarom. (meer…)

...
De Sharia is al lang mainstream

De Sharia is al lang mainstream

Naast Europa, het broeikaseffect en de vraag waarom Patty Brard überhaupt een BN'er is, was de islam de afgelopen jaren hét onderwerp van discussie. Of het nu ging om spotprenten, minaretten of de kopvoddentaks, op iedere verjaardag was plotseling een schreeuwerige oom die waarschuwde voor dat geloof dat haar extreme ideeën aan ons zou opdringen. Maar waar onze henk-en-ingriteske medemens vaak aan voorbij gaat, is dat dat schrikbeeld veel dichterbij is dan gedacht. Nederland heeft al een doorgeslagen relipartij, een partij die we al sinds 1918 ongestoord haar gang laten gaan. Die partij is de SGP. (meer…)

Je gaat niet doorbreken

Je gaat niet doorbreken

Hordes gelukzoekers melden zich ieder jaar weer bij de nagenoeg oneindige reeks talentenjachten, allen dromend van eeuwige roem, dure auto's, luxe villa's en een harem van Axe-vrouwen danwel Jillz-mannen. Die onmiskenbare aantrekkingskracht is op zijn minst opmerkelijk te noemen, want het leven van een auditeur gaat maar zelden over rozen. Vanaf het moment dat je, stijf van de zenuwen, de auditieruimte binnenloopt, zijn er grofweg drie mogelijkheden te onderscheiden - allen weinig benijdenswaardig. (meer…)

Homogemeenschap in oproer

Homogemeenschap in oproer

“Homogemeenschap pikt geweld niet langer en roept op tot massaal protest,” zo schrijft de Nijmeegse afdeling van het COC op haar website. Het is één van de talloze koppen die ik die dag te verwerken krijg, maar toch blijft juist deze me bij. Niet zozeer door het geweld in kwestie, noch de strijdvaardige oproep tot protest; nee, mijn ogen blijven hangen op het allereerste woord. Homogemeenschap. (meer…)

5 lifestyletips voor de moderne vrouw

5 lifestyletips voor de moderne vrouw

De kinderen moeten niets meer van je hebben, de wittebroodsweken zijn al lang vergeten en zelfs de meest dronken Pool waagt zich er niet aan je nog na te fluiten. De muziek lijkt uit je leven, en in die leegte begin je aan alles te twijfelen. Je gewicht, je uiterlijk, je vriendinnen – zelfs dat nieuwe salontafeltje lijkt plotseling de harmonie van je woonkamer teniet te doen. Je mag je dan oud en nutteloos voelen, maar met jou maken nog duizenden andere vrouwen exact hetzelfde door. Gelukkig kun je het heft nog in eigen handen nemen. Met deze vijf eenvoudige stappen ligt de wereld in no-time weer aan je voeten. Woest zijn we

Woest zijn we

Al oneliner-schreeuwend en vragenstellend tuimelen ze over elkaar heen, de politieke partijen van Nederland. Heroïsch vechtend voor de man op straat, de Jan Modaal, de Henken en de Ingrids en als het even kan ook meteen voor een doos puppy’s en kittens. Logisch ook, want het zijn termen die elke Nederlander aanspreken. Niemand kijkt ’s ochtends in de spiegel en denkt ‘goh, wat ben ik toch eigenlijk een parasitaire uitzuiger. Balen dat er voor mij geen politieke partij bestaat.’ (meer…)

Godverdomde hoerentyfus

Godverdomde hoerentyfus

Je kleine teen stoten. Het touwtje dat in je capuchon verdwijnt. Je dochter die toch je zoon blijkt te zijn. Zomaar wat voorbeelden uit het nagenoeg oneindige scala aan irritaties waarmee je als moderne mens dagelijks geconfronteerd wordt. Vervelend, maar daarvoor bedacht men de beste uitvinding sinds bubblewrap en de vrouw: de krachtterm. Vervloekingen, scheldwoorden en anderssoortige verbale uitspattingen zijn de ideale manier om tegenslagen nog enigszins dragelijk te maken. Ondanks dit helende effect, word je er flink op afgerekend wanneer je er een Touretteswaardige vocabulaire op nahoudt. Wat mij betreft onterecht. (meer…)

Amsterdam

Amsterdam

Veertien jaar van mijn jeugd bracht ik door in Culemborg, een nietszeggende verzameling architectonische misstappen, met een diepgewortelde identiteitscrisis tussen dorp en stad. Een slaperig gehucht, waar men nog met de hele familie naar de TROS kijkt en de postduif net is afgeschaft. Daar, gepositioneerd in een uithoek van Gelderland, te midden van een aantal boerendorpjes waar men zonder enige ironie trots is op jampotjesmusea en touwtrekverenigingen, is het leven eentonig. Eentonig, maar vooral ook heel erg veilig. Alles wat Amsterdam niet is. Dacht ik. (meer…)