De blog is de ene helft van deze site, bestaande uit persoonlijke schrijfsels en een verzameling van mijn columns en kortverhalen.

Dag 143: One Wedding and a Fistfight

Dag 143: One Wedding and a Fistfight

Na mijn twee-en-een-half-weekse reis door India en Nepal, durf ik zonde gêne te stellen dat ik een herboren man ben teruggekeerd. Toegegeven, mijn programma was niet helemáál zonder schaamteloos toeristische uitspattingen, maar ik twijfel niet dat het de levenslessen zijn die me voor altijd zullen bijblijven. Ik had het geluk om onderweg een aantal fantastische mensen te ontmoeten, die gezamenlijk bevestigden wat ik diep van binnen al lang geleden wist: het doet er niet toe of je de schoenenbewaker bent in een eeuwenoude moskee; een Tibetaanse monnik in een afgelegen klooster; een fannypack bij de Taj Mahal of een Sloveense paraglide-instructeur: aan het eind van de dag zijn we allemaal verbonden door onze liefde voor Robin van Persie.

Day 143: one wedding and a fistfight

Day 143: one wedding and a fistfight

After my two-and-a-half-week trip through India and Nepal, it’s safe to say that I’ve returned an entirely changed man. Sure, my itinerary wasn’t devoid of some gratuitously touristy pursuits, but I dare say it’s the plentiful life lessons that will stick with me until the very end. I’ve been fortunate enough to meet dozens of wonderful people along the way, and together they’ve confirmed what deep within I already knew: it doesn’t matter whether you’re the shoe guard at an ancient mosque; a Tibetan monk in a far-away monestary; a fanny pack at the Taj Mahal or a Slovenian paragliding instructor: when push comes to shove, we’re all connected through our love for Robin van Persie.

Day 72: on why Hitler was actually a pretty swell guy

Day 72: on why Hitler was actually a pretty swell guy

It’s an embarrassing thing to admit, but honesty demands I be dragged through the mud regardless: prior to boarding the plane to my new home country, I knew all but nothing about the Indian culture. Sure, I knew Gandhi liked to dress up in patchwork, and that cricket was some sort of glorified baseball. I knew that everything non-human here has rabies; that films may at any time be interrupted by a choreographic outburst; that on a bad day food may escape you faster than it enters. But I knew nothing of substance; nothing that would truly be of value. I felt stupid and disconnected. Until I arrived. Dag 72: waarom Hitler eigenlijk best een toffe gast was

Dag 72: waarom Hitler eigenlijk best een toffe gast was

Eigenlijk is het schandalig om toe te geven, maar de eerlijkheid gebiedt dat ik toch door het slijk ga: voor ik op het vliegtuig naar mijn nieuwe thuisland stapte, wist ik vrijwel niets van de Indiase cultuur. Ja, ik wist dat Gandhi zich graag in lappendoeken hulde, en dat cricket een soort veredelde vorm van honkbal was. Dat alles wat geen mens is hier rabiës heeft, dat je films mag onderbreken met spontane choreografische uitbarstingen en dat met een beetje pech het eten er sneller uit komt dan erin gaat. Maar inhoudelijk wist ik niets, niets dat werkelijk van waarde was. Ik voelde me dom en wereldvreemd. Dag 27: verhalen van bij de aidsvrije-waterkoeler

Dag 27: verhalen van bij de aidsvrije-waterkoeler

Het is zo’n drie weken sinds ik mijn leven als ordinaire loonslaaf begon, en nog immer brengt het Indiase me bijzonder weinig reden tot klagen. Had ik voorheen nog schrikbeelden van golfplaten kantoortjes en heilige koeien als leidinggevende; nu weet ik dat die ideeën precies zo achterlijk zijn als ze op het eerste gezicht klinken. Het bedrijf waar ik werk, Crest Premedia Solutions, is eigenlijk vooral een overweldigend westers bedrijf - zij het met een iets groter aandeel chai-kopjes en beveiligers dan ik huiswaarts gewend ben. (meer…)

Dag 4: schijn bedriegt

Dag 4: schijn bedriegt

Disclaimer: al het onderstaande is gebaseerd op slechts vier dagen in India. Meningen veranderen. Keep your pants on.

Heilige koeien op het midden van de weg. Spontane bollywooddansjes in het midden van de werkvloer. Gangnam Style in het midden van een paardenkostuum. Zomaar een greep uit de lange lijst van bizarheden waarmee mijn nieuwe thuisland me tot nu toe heeft overvallen. Het is nog maar vier dagen sinds mijn mede-stagiairs en ik in onze eerste moessonbui op Pune Airport landden, maar één ding is zeker: India heeft nog een heleboel voor ons in petto.

(meer…)

Tijdloze liefdeslessen van de Teletekstchat

Tijdloze liefdeslessen van de Teletekstchat

Terwijl in Sotsji de protesten woeden en het Midden-Oosten voortdurend in brand staat, vecht het Nederlandse volk een strijd die nog vele malen dieper gaat. Hier zijn het geen overcompenserende Russen die de dreiging vormen, noch revolutionairen met Kalasjnikovs: nee, het is de betutteling die de ware vijand is. Ouders leren ons respectvol te zijn; de wet maant ons kleren te dragen en goede manieren stellen dat we onze behoeftes niet op een dakloze doen. Gelukkig is er nog een plek voor vrijdenkers; stevig verankerd in zowel de maatschappij als pagina 484 van RTL Teletext. U raadt het al: de leukste chat van Nederland. (meer…)

Dag 160+7: beurtbalkjes en botellóns

Dag 160+7: beurtbalkjes en botellóns

Precies 160 dagen na mijn gecontroleerde paniekaanval liet ik de Spaanse oostkust weer achter me, in een verwarrende mix van nostalgie, dankbaarheid en verbrand zijn. Nu zou ik kunnen zeggen dat ik een ander mens ben geworden, of dat ik vrienden voor het leven heb gemaakt, maar dat zou zowel lichtelijk overtrokken als hopeloos clichématig zijn. Nee, mijn lessen gaan vele malen dieper; het zijn visionaire ingevingen die alleen in het hart van de Spaanse cultuur hadden kunnen ontstaan. Aanschouw, derhalve, bij dezen: de levensveranderende lessen van mijn uitwisseling in Valencia.

(meer…)

Dag 67: lief lachen en ja knikken

Dag 67: lief lachen en ja knikken

Inmiddels leef ik al ruim twee maanden aan de Spaanse oostkust, en de stad begint zowaar als thuis te voelen. Mijn vakken zijn volop aan de gang, mijn Facebook-newsfeed staat vol exotische namen en het naar huis sturen van zonnige foto's geeft iedere dag iets minder voldoening. In de supermarkt weet ik de Kinder Buenos precies te liggen, en zelfs in het metrostelsel blijkt een zekere structuur te zitten. Bijna kan ik volwaardig opgaan in het gedruis van Valencia, maar daarvoor moet nog één horde worden genomen: de taal.

(meer…)

Dag 22: casita, arbolito, bichito

Dag 22: casita, arbolito, bichito

Zo'n twee weken gingen voorbij sinds ik voor het eerst mijn Valenciaanse stulpje betrad, en het leven aan Calle de Ruben Dario 14-7 begint langzaam maar zeker te wennen. De zon schijnt haast onafgebroken door de ramen, onze ligging is ronduit ideaal en de airco lekt maar een heel klein beetje. Met mijn nieuwe huisgenoten is het vanaf dag één al pais en vree, en zo nu en dan galmen er zowaar de eerste zinnen Spaans door de gang. Nee, ik mag ik niet klagen. Maar laten we beginnen bij het begin: de zoektocht zelf.

(meer…)

Dag 7: listo de bujeto

Dag 7: listo de bujeto

De eerste week van mijn verblijf in Valencia was meer dan veelbewogen. Niet alleen moest ik mijn weg vinden door een wirwar van straten, grijsgekleurde fietspaden en bruggen waarvan ik de naam niet kan uitspreken, ook moest ik wennen aan een cultuur die me nog altijd vreemd is. Toch viel er door alle chaos één rode draad te trekken, een draad waarover u al vele malen eerder hebt gelezen: mijn bucket list.  Ik nam deel aan het grootste voedselgevecht ter wereld, sliep niet op het strand, surfte in plaats daarvan mijn eerste couch en - nu is het officiëel - woon dan eindelijk in het buitenland. (meer…)

Dag 1: vrijwillig verdwaald

Dag 1: vrijwillig verdwaald

De afgelopen maanden werd mijn leven overheerst door honderden formulieren, al net zo veel boze mailtjes en industriële hoeveelheden onnodige stress. Mijn keuze naar Valencia te trekken was al lang en breed gemaakt, maar meer dan eens dreigden mijn plannen vast te lopen op de nu al beruchte mañana-mañanacultuur. Toch volgden preventieve afscheidsfeesten, ekte-ekte-afscheidsfeesten en beschaamde berichten van hen die het klaarspeelden dat alles te missen. Vannacht vloog ik dan echt, volledig gehuld in mist en duisternis, naar de stad die vijf maanden lang mijn thuis zal zijn. Valencia. (meer…)